Myndir frá Bangkok, II

Nú þegar við erum komin til Bangkok er tilvalið að minna á myndir úr síðustu Bangkok ferð þegar pabbi var heiðursgestur. Við tókum svo margar fallegar myndir í þeirri ferð, einkum og sér í lagi í konungshöllinni, og hvet ég alla til að kíkja betur á það í Bangkok II albúminu.

Tveggja turna tal

Malasía, og þá sér í lagi Kuala Lumpur, er þekkt fyrir verkfræðilegt undur og arkitektúrafurður: Petronas turnana. Þeir eru 88 hæða háir og voru fram til ársins 2004 hæstu turnar heims eða þangað til Taipei 101 hrifsaði þann titil til sín. Í dag eru Petronas turnarnir hæstu tvíburaturnar heims.

Okkur Baldri fannst við ekki geta kvatt borgina án þess að heimsækja þá og gerðum heiðarlega tilraun til þess í gær. Þá fengum við þær upplýsingar að á hverjum morgni, í bítið, er 1.600 fyrstu gestunum gefið leyfi til að fara upp á Himnabryggjuna sem er milli 43. og 44. hæðar. Til þess að verða sér úti um slíkt leyfi þarf maður að mæta snemma og bíða í röð og yfirleitt eru öll leyfin búin fyrir hádegi. Vá, talandi um áhuga á einni byggingu, hugsuðum við með okkur.

Við ákváðum að vera snemma í því daginn eftir, þ.e. í dag, og vorum mætt fyrir átta að turnunum þar sem við bættumst í langa biðröð. Fyrir tíu vorum við komin með tvo miða í hendurnar sem heimiluðu okkur 15 mínútna heimsókn kl. 12:50.

Heimsóknin í Petronas turnanna hófst á stuttri heimildarmynd um turnana. Gestum var úthlutaður gestapassi og þrívíddargleraugu til að horfa á heimildarmyndina. Ég sat í myrkrinu og velti því fyrir af hverju fólk væri að leggja á sig að framleiða þrívíddarmyndir þegar augu okkar ná aldrei almennilegum fókus á myndina. Plúsinn við þrívíddarmyndina var að sitja með þessu skrípagleraugu á nefinu og sjá alla virðulegu gestina prýða andlit sitt með þeim.

Til að komast upp á Himnabrúnna urðum við að skilja vatnsflöskuna okkar eftir niðri, láta gegnumlýsa töskuna og fara gengum vopnaleit. Lyftan þaut síðan með okkur upp 43 hæðir eins og hendi væri veifað og þaðan gátum við séð garðinn fyrir neðan og nánustu háhýsi. Þar sem það rigndi meðan við vorum uppi var útsýnið ekki upp á sitt besta en við fengum að sjá regndropa á gleri í staðinn.

Þar sem við förum í þriggja daga ferð í þjóðgarðinn Taman Negara á morgun eyddum við seinniparti dagsins í undirbúning. Fyrir það fyrsta varð ég mér úti um nýjustu bók Khaleid Husseinis, A Thousand Splendid Suns en þar sem ég sé ekki fram á að lesa mikið í frumskóginum telst hún ekki með (ég var bara að monta mig).

Nei, alvöru undirbúningurinn fólst í skóveiðum sem við fórum á í Kínahverfinu í kvöld. Til að tryggja að ég verði ekki fyrir árásum blóðsuga, og til að verja síminnkandi sárið, keypti ég falsaða Nike strigaskó og hló eins og vitleysingur á meðan kaupin fóru fram. Í mínum huga var svo súrrealískt að kaupa sér falsaða merkjavöru til að nota einn dag í frumskóginum. Pabbi gerði gott um betur og keypti sér síðerma bol til að verjast muggunum, nema hvað hans var falsaður Dolce & Gabbana. Við eigum eftir að vera flottasta fólkið í frumskóginum!

Í útlegu á húsbáti

Í Kerala fylki eru stór stöðuvötn sem í Indlandsferðabókinni ganga undir samheitinu the backwaters. Um þessi vötn er mjög vinsælt að sigla á ýmsum fararskjóta. Vinsælast meðal ferðalanga er án efa að leigja sér húsbát - svokallaðan kettu vallam - í sólarhring sem siglir með mann um vötnin og það eina sem maður þarf að gera er að slaka á og láta þjóna sér.

Í bænum Alappuzha er mikið framboð af slíkum húsbátum og það var einmitt ástæðan fyrir komu okkar þangað. Við komum hingað á páskadag og eyddum seinniparti hans í að finna húsbát á viðráðanlegu verði. Þegar það hafði tekist var samþykkt að leggja af stað í hádeginu daginn eftir og við gistum því eina nótt í bænum. Það voru mæðginin Benoy og Saudamini sem skutu skjólshúsi yfir okkur í þetta sinn. Bæði eru þau yndisleg út í gegn, hann lögreglumaður og sagnfræðingur og hún heimavinnandi húsmóðir sem sér um stöku ferðalang sem rekur á fjöru hennar.

Við vorum svo heppin að vera slíkir ferðalangar og fengum að launum besta matinn í Indlandi fram til þessa: sérkeralskan morgunverð sem samanstóð af hrísgrjónapönnukökum, eggjakarrý, tómatakarrý, chapatti brauði, ferskum mangó og chai-tei. Ekki skemmdu samtölin við þau mæðgin fyrir, þannig fengum við m.a. að sjá Biblíu á malayalam, tungumáli heimamanna, og komumst að því að nafn móðurinnar, Saudamini, þýðir þruma.

Eftir morgunmat héldum við út í húsbátinn en þó ekki fyrr en við vorum búin að tryggja okkur birgðir af blekpennum og karamellum. Á bátnum tóku þeir P. T. Raju og Devadas á móti okkur með breiðu brosi og suðrænum ávöxtum. Með góðri hjálp tókst að ýta bátnum út úr höfninni og við tók rólegt dól um vötnin þar sem dagskráin samanstóð af því að virða mannlífið við vatnsbakkann fyrir sér, þiggja veitingar og henda pennum og karmellum til barna á vatnsbakkanum sem kölluðu One pen, one pen! Náttúrufegurðin var mikil og fólst helst í grænum pálmatrjám við vatnsbakkann og græna afríkumosanum sem flýtur um öll vötnin.

Við sólsetur bundu þeir P. T. Raju og Devadas landfestar og Devadas fór með okkur í smá rölt um litla þorpið við vatnsbakkann. Þar á hann lítið hús og heilsuðum við upp á konu hans og dótturdóttur. Þau gáfu okkur kaffibolla, við gáfum þeim penna og karamellur, þar með vorum við kvitt.

Um kvöldið gerði mikið þrumuveður, svo mikið reyndar að ég hætti að hafa tölu á þeim eldingum sem ég sá slá niður. Það var ótvíræður hápunktur ferðarinnar að sitja út á þilfari báts sem liggur við landfestar og horfa á eldingarnar þjóta um himinhvolfið og sjá himininn lýsast upp svo ofsalega að á köflum varð hann sem um hábjartan dag. Þrumurnar ljáðu kvöldinu síðan aukinn töfrablæ og mér varð oft hugsað til þrumunnar sem við höfðum kvatt þá um morguninn eftir morgunverðinn dásamlega. Stóð hún kannski á bak við þessa einstöku reynslu?

Við borðuðum kvöldmat út á þilfari í þægilegum baststólum og lásum okkur til heilsubótar. Titill bókarinnar sem ég vera að lesa endurspeglaði vel upplifunina það kvöldið, Blue Shoes and Happiness. Í mínu tilfelli voru það reyndar grænir sokkar og hamingja en það sleppur alveg.

Morguninn eftir vorum við mætt rétt upp úr sex út á þilfar til að fylgjast með sólinni hífa sig upp yfir pálmatrén og feta sig hægt og sígandi upp himinstigann. Eftir morgunmat dólaði báturinn eftir vatninu og við fylgdumst með fólki við morgunstörfin sem flest ef ekki öll fara fram við vatnsbakkann: baða sig í vatninu, bursta tennurnar, sækja vatn og þvo þvott.

Við vorum komin í land rétt fyrir ellefu og kvöddum þá félaga P.T. Raju og Devadas með þökk fyrir frábæra þjónustu. Enskukunnátta þeirra hafði ekki komið að miklum notum í ferðinni en manngæska þeirra skein í gegn og gerði ferðina ógleymanlega.

Myndir af vatnaútilegunni eru komnar á netið, sjá hér.